Erik Dekker Classic

Zondagmorgen 17 juni ging om 06.00 uur 's ochtends mijn wekker af. Ik was vrij vlot wakker en wist dat het vandaag moest gebeuren. Een nieuwe mijlpaal voor mij in het wielrennen. Ik zou verder fietsen dan ik ooit tevoren op 1 dag had gedaan. De verwachting was dat ik die dag zo'n 180km zou gaan fietsen... Thuis bij mijn ouders namen we een stevig ontbijt en maakten we ons klaar voor de tocht. Om iets over half 8 fietsen we bij huis weg, op weg naar het clubhuis van v.v. de Weide. Hier zou de start zijn van de Erik Dekker Classic. De heenweg was een stuk korter dan verwacht, omdat je inmiddels mooi binnendoor kan fietsen door het nieuwe woonplan de erflanden.

Rond 07.55 vertrokken we vanaf de start, op dat moment in de veronderstelling dat de eersten al om 07.00 uur gestart waren. Al snel springen verkeersregelaars verschrikt op en wordt ons gevraagd of wij de eersten zijn. Wij weten van niets, maar later bleek dat het officiele startschot pasom 08.00 uur gegeven zou worden en wij dus te vroeg gestart zijn. Vlak voor Echten werden we pas door de eerste deelnemers ingehaald en zo konden we telkens mooi even aansluiten bij een groep, totdat we een scherpe bocht bereiken die we niet zo snel doordurven als al die andere fietsers. Na een tijdje besluiten we om deze interval stop te zetten en gewoon lekker ons eigen tempo te fietsen. Het duurde niet heel lang voordat we al bij de eerste controle post bij Hooghalen waren. Daar hebben we de bidons bij gevuld en even lekker rustig gezeten en gegeten.

Na vertrek zagen we een tijdje later een vervelend gevolg van een valpartij, een ambulance stond langs de weg en een medewielrenner werd op de brancard geholpen en afgevoerd.. Op dat moment begint het ook te regenen en na het zien van zo'n valpartij wordt je met de regen wel voorzichtiger. Toen het wat harder begon te regenen heb ik mijn regenjasje aangedaan, om het een tijdje later weer uit te doen, want het was zo warm dat je onder de regenjas net zo nat bezweet raakt als dat je van de regen zou worden. In Gieten hadden we al bijna 100km gefietsd en vonden we het tijd om even een leuke drinkgelegenheid op te zoeken. Binnen heerlijk thee gedronken en door het raam gekeken naar al die mensen die door de regen door fietsten.

Toen wij weer verder gingen was het weer droog. Ondertussen kregen we wel steeds meer wind tegen, want we moesten weer terug en als je wind mee hebt krijg je die vanzelf weer tegen. Mijn knieen deden erg vervelend en bij de volgende verzorging ben ik even langs de EHBO gewandeld. Na daar te hebben geschuild onder de bomen tijdens de regen gingen we toen de bui weer over was weer verder. Niet veel later stuitten we op een kasseistrook die niet te ontwijken is en moesten we dwars over de kasseien hobbelen. Dat ging ons wel lekker af en later moest ik even op Aukje wachten. Ik kwam voor een stel op de kasseien, maar Aukje erachter. Ik liep op ze uit en aan het einde heb ik op Aukje gewacht om samen weer verder te fietsen. Nu er al dik 120km opzat in totaal werd het toch wel zwaarder. Dat gold overigens niet alleen voor ons. Niet veel later komt een groepje van 3 jongens ons inhalen waarvan de 3e persoon niet al te fris meer zat. Aukje en ik konden aansluiten en zo hoefden we niet helemaal meer zelf tegen de wind in te ploeteren maar konden we achter een stel aanrijden. Onderweg haalden we mensen in waarvan we verwachtten dat ze zouden aansluiten, maar we bleven met zijn 5en fietsen. Wel raakte we vlak voor het eind de jongen die niet al te fris meer zat kwijt.. Even voor Fluitenberg hebben we op hem gewach, want de jongens waren samen gestart en wouden ook samen de finish halen. Aangezien wij veel aan ze hadden gehad en het wel lekker was om even te stoppen hebben wij ook gewacht. De tocht was een stukje langer dan de op papier staande 160km, want dat was zo'n beetje 172km geworden.

Aan de finish stond mijn vader te wachten en ik zou met de auto naar huis kunnen. Aukje moest echter met de trein weer terug naar Breda en toen hebben we besloten dat ik naar huis zou fietsen en Aukje met de auto naar station gebracht worden. We hebben de jongend bedankt dat we mee mochten rijden. Zo waren we toch een stukje eerder aan de finish dan als we het alleen moesten doen en daar zijn we wel dankbaar voor ;) Daarnaast was het ook erg gezellig!

Thuis aangekomen had ik in totaal dik 186, bijna 187 km gefietsd. Ik ben er echt trots op dat ik het gehaald heb en dat ik zo ver kan fietsen en nu maar op naar de 200km!