Dag 9: Zondag 15 juli 2007
Vandaag was de dag aangebroken dat ik voet zou zetten op Nepalese bodem. Eerst moesten nog een lange busrit maken. Het zou een busrit van 12 uur worden en dat betekende vroeg opstaan. Deze dag was ik in een uitzonderlijk goed humeur en de lach is dan ook de hele dag niet van mijn gezicht af geweest! Ik heb heerlijk een mooi boek zitten uitlezen, muziek zitten luisteren, lekker wegdromen en een beetje naar buiten kijken. Na heel wat uren rijden en een aantal stops verder kwamen we aan bij de grens. Na wat stempels in ons paspoort die bewijsden dat we India gingen verlaten namen we afscheid van onze reisleider Luv en gingen we stempels halen bij de Nepalese grens en onze nieuwe reisleider ontmoeten. Onze Nepalese reisleider heet Dawa. Gelukkig duurde de busrit van de grens naar ons hotel in Bhairawa niet heel lang meer en konden we onze spullen op onze kamers kwijt. Het was een simpel hotel en nadat we ons geinstalleerd hadden zouden we gaan eten. Het duurde echt uren voordat we eindelijk ons eten kregen en de meeste mensen waren het op het einde flink zat. Na het eten hebben we nog even taart gegeten omdat Anne jarig was en daarna was het snel slapen!
Dag 10: Maandag 16 juli 2007
Na het opstaan zijn we meteen met de bus gaan rijden en hebben we onderweg wat eten voor het ontbijt gekocht. We hadden een busreis van 8 uur door schitterend landschap te gaan. Met de reisleider was overlegd dat als we wilden stoppen dat er gewoon stop geroepen zou worden deze reis. We gingen op weg naar Pokhara, een belangrijke startplaats voor de mensen die het annapurna circuit gaan lopen. Helaas was die trekking niet het doel van deze reis en we zaten ook in een seizoen dat deze niet gelopen wordt. Het is wel iets dat ik in de toekomst heel graag zou willen doen! Wat ik wel gaaf vond was dat we onderweg nog wat besneeuwde toppen hebben gezien, want dat was iets waar ik deze reis geen rekening mee hield omdat ik wist dat het door de moesson erg bewolkt zou zijn. In Pokhara hadden we een leuk hotel en tegen de avond ben ik alleen de stad in gelopen. Onderweg kwam ik al snel groepsgenoten tegen en zo zijn we met een groepje uiteten geweest. Ik had ditmaal wat westerser voedsel namelijk kip met groenten en friet. Na het eten ben ik nog even wezen internetten voor terug te keren naar het hotel en te gaan slapen!
Dag 11: Dinsdag 17 juli 2007
We werden wakker en buiten regende het flink. Tijdens het ontbijt leek het even op te klaren maar dat was maar voor korte duur. Wel stond er vandaag een excursie op het programma waar ook een fikse wandeling inzat. Ik had geen paraplu en geen regenjas bij me. Een paraplu niet omdat ik dan teveel last van me armen zou krijgen en ik had eerder dit jaar in NL al gemerkt dan met een regenjas je evengoed nat wordt van het extra zweten wat je dan doet.Voordat de wandeling begon reden we eerst met de bus naar een Tibetaans vluchtelingen kamp. Hier bezochten we een mooie tempel met een klooster. Ik vond het erg leuk om te zien hoe de jonge Tibetaanse monniken hier les kregen en hoe de lokalen en de bibliotheek er uit zag. Na het bezoek aan dit complex reden we met de bus naar het startpunt van onze wandeling. We starten in een klein dorpje en liepen over een onverharde weg langs allerlei huizen naar een uitzichtpunt op 1592m. Onderweg heb ik een hele tijd gelijk op gelopen met een Nepalese jongen die wiskunde studeerde. We hebben over onze beide studies gepraat en het was erg gezellig. Op een gegeven moment moest ik op de rest van de groep wachten en is hij verder gelopen. Het bleef de hele dag helaas wel regenen en op een gegeven moment was ik helemaal doorweekt. Gelukkig was het niet koud en was de omgevind waarin we liepen schitterend. Je keek uit op met wolken bedekte bergen en je liep door mooie dropjes en langs rijstvelden waarin ze druk aan het werk waren. Het uitzichtpunt Sarangkot was het hoogtepunt van deze wandeling. Ik was er als eerste boven, maar bleef niet al te lang boven omdat er een stevige wind stond en dat voelde behoorlijk koud met mijn natte kleding. Vanaf Sarangkot daalden we via steile trappen af naar de bus. Ik had lichtelijk wat last van mijn lies wat vooral met traplopen erg vervelend was. Doordat het nat was, was het ook uitkijken dat je niet uitgleed. Gelukkig zijn we allemaal veilig naar beneden gekomen ;) In de bus vond ik het wel verrekte koud, alle ramen stonden open en de airco stond flink hoog aan dus in me natte pak was dat echt koukleumen. De laatste 2 dingen die we gingen bekijken was seti river gorge en de devi's waterval. Ik vond beiden niet echt spectaculair omdat ik in mijn jeugd veel in de bergen heb gelopen en vele mooiere gorges en watervallen heb gezien. Eenmaal terug in het hotel hadden we gelukkig een warme douche waar ik meteen onder ben gaan staan om me op te warmen. Daarna lekkere warme kleding aangedaan omdat ik last bleef houden van koude rillingen. Aangezien ik me niet helemaal fit voelde ben ik alleen even snel wat gaan eten en was ik mooi op tijd terug in het hotel. Daar kwam ik er tot mijn verrassing achter dan mijn zere nek het gevolg was van verbranding door de zon, terwijl ik de hele dag in de stromende regen had gelopen bleek ik toch verbrand te zijn...
Dag 12: Woensdag 18 juli 2007
Tijdens het ontbijt vingen we een glimp op van hoe Pokhara er uit zou moeten zien zonder al die wolken die de mooie bergtoppen nu verbergen. Voor de busrit hebben een aantal hier nog foto's van gemaakt. Nadat we allemaal klaar waren vertrokken we met de bus richting de hoofdstad van Nepal, Kathmandu. Ik vind het in Nepal niet erg om in de bus te zitten, aangezien het landschap schitterend mooi is. Onderweg stopten we ook nog bij een hangbrug en aan het andere eind van die brug lag een mooi doprje verscholen. Eenmaal in Kathmandu kon de bus niet helemaal bij het hotel komen, onze bagage werd met een jeep gebracht en wij moesten het laatste stukje lopen. De reisleider heeft ons even de weg Thamel in laten zien en waar we konden pinnen en daarna ben ik met Bas verder gelopen. De electriciteit was uitgavellen en wij vonden een pizzeria waar ze een generator hadden en nog wel licht hadden. Daar hebben we heerlijk gegeten en daarna zijn we teruggelopen naar het hotel. In het hotel hadden ze geen generator en echt overal branden kaarsjes, bij de receptie, in het trappengat. Het gaf echt een heel gezellige sfeer. We hoorden dat het nog 15 minuten zou duren voor er weer electricitei was en we hebben toen nog even zitten kletsen totdat er weer electriciteit was. Het gebeurde in India en Nepal wel vaker dat de electriciteit uitviel. Het gaf altijd wel een leuke sfeer maar kan me voorstellen dat het voor de inwoners wel eens vervelend is!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten