Eenzaam of Alleen?

"Tonight I won`t be alone But you know that don`t mean I`m not lonely"
~Bon Jovi, Bed of Roses

Een zin die ik heel goed begrijp en voel, dat je je eenzaam kunt voelen ook al ben je omringd door geliefden is iets heel aparts. Andersom vind ik het heerlijk om even alleen te zijn en niemand om je heen. Dit alleen zijn hoeft echter niet te betekenen dat ik op die momenten eenzaam voel. Eenzaamheid en alleen zijn, zijn 2 dingen die voor mij totaal verschillen, soms gaan ze hand in hand samen andere dagen weer helemaal niet.

Door alles wat ik al meegemaakt heb in dit korte leven, maakt het moeilijk dat mensen me kunnen begrijpen. Ze kijken raar op als ik zeg dat de MS in mijn ogen niet het ergste is wat me is overkomen. Ze zullen (gelukkig) nooit de fysieke pijn voelen die ik gevoeld heb. De meeste mensen kennen het gevoel niet dat het leven niets meer waard is en er daarom uit willen stappen. Of om juist na zo'n periode in te zien dat het leven ontzettend mooi is terwijl de rest van de wereld maar doorrent en er niet bij stil staat, terwijl ik leef in het hier en nu!

Maar ja als je dan een geweldig weekend als het zeilweekend heb gehad met lotgenootjes die ook MS hebben en waar iedereen elkaar begrijpt dan is het dagelijks leven wel heel erg wennen. En dan te bedenken dat ik alleen op mijn kamer op dit moment minder eenzaam ben dan in mijn ouderlijk huis, dat doet pijn! Maar ja ik heb niets in het dorp waar ik opgegroeid ben. Mijn leven is daar niet meer en als je dan telkens overstuur raakt als er thuis iemand loopt te puberen en je keer op keer weer wordt gekwetsd, nou dan zit ik nog liever alleen hier op mijn kamer dan dat ik thuis omringd ben door familie. Begrijp me niet verkeerd, ik houd zielsveel van mijn familie, maar thuis voel ik me op moment niet zo prettig en ik ben er liever niet dan wel op dit moment en daarom kom ik ook weinig thuis op dit moment. De weekenden die ik dit jaar nog thuis kom is vooral voor familieverplichtigingen en schaatsen!

Op mijn kamer als ik alleen zit mis ik het af en toe wel om een vaste vriend om me heen te hebben, iemand die me in zijn armen neemt en zegt dat het goedkomt als het even tegen zit. Maar ook iemand waarmee ik serieuze gesprekken mee kan voeren en mee kan lachen om de mooie dingen die weer meemaken in dit leven. Of zo'n relatie ooit voor mij bestemd is weet ik niet.. Ik blijf dat stemmetje horen dat zegt wat moet een jongen nou met een meisje als ik met een onzekere toekomst en al een behoorlijk grote rugzak als bagage uit het verleden. Ook al heeft dit alles me gemaakt tot een persoon waar ik best trots op ben. Ik weet ook wel dat ik niet moet denken dat iemand me niet wil, maar je ziet en hoort het toch geregeld gebeuren... Daarnaast ben ik op dat gebied nog best verlegen en vind ik het moeilijk om mijn gevoelens voor iemand te tonen en dat werkt ook niet echt mee...

Ik heb er gelukkig inmiddels een heel stel goede vriendinnen bij gekregen, maar die eenzaamheid zal blijven, want men kan wel willen begrijpen wat ik soms voel. Snappen zouden ze het gelukkig nooit helemaal!