Fietsen in Zuid-Limburg

Het is zondagochtend 13 september, half 8 als ik aan kom fietsen bij het gemeentelijk sportcentrum wat de verzamelplaats is voor een dagje fietsen in zuid limburg met schaatsvereniging Ballangrud. Nadat iedereen gearriveerd is worden de auto’s ingedeeld en kunnen wij op weg naar St. Geertruid wat het startpunt zal zijn van deze fietsdag in zuid limburg. De rit verloopt voorspoedig alleen het weer ziet er nog niet heel veelbelovend uit. In st. Geertruid aangekomen blijken wij onze auto’s te parkeren op een parkeerplaats dat deels in gebruik is als verzorgingspost voor Boogie’s Extreme die deze dag ook verreden werd. In st. Geertruid maken wij ons klaar voor de fietstocht en splitsen wij op in 2 groepen. Ik ga mee met de groep die rond de 80km wil gaan fietsen en wij zijn met een mooi groepje van 3 dames en 2 mannen. Vanuit St. Geertruid fietsen wij richting de Belgische grens om in de Voerstreek te gaan fietsen. De voerstreek is een mooi heuvelachtig gebied waar de klimmetjes een beetje langer zijn als in zuid limburg. Een mooi begin om de benen aan het klimmen te laten wennen. Voor mij was het de eerste keer met mijn nieuwe racefiets in de heuvels en aangezien ik niet echt een klimmer ben had ik het in het begin behoorlijk zwaar. Gelukkig moet je gewoon klimmen in je eigen tempo en kwam ik altijd wel boven al is het een beetje later dan de rest. Via dorpjes als ’s Gravenvoeren en st. Martensvoeren komen wij al klimmend en dalend in Gemmenich aan wat aan de Belgische zijde van het drielandenpunt is. Hier beginnen wij aan de klim van de Vaalserberg en na een pittige beklimming komen wij aan op het hoogste punt van Nederland. Hoger zouden wij na deze beklimming niet meer komen. Wij dalen af naar Vaals en fietsen richting het Vijlenerbosch waar wij een erg mooi restaurantje vinden met schitterend uitzicht. Hier parkeren wij de fietsen en binnen rusten wij even lekker uit en bestellen wij allemaal wat te eten. Ik eet eerst een kom heerlijke groentensoep en na de soep is er ook nog ruimte voor een heerlijke kersenvlaai. Vlaai eten hoort er natuurlijk wel een beetje bij als je in Limburg bent.

Na de heerlijk lange lunchpauze klimmen wij weer op de fiets om meteen maar weer te gaan klimmen om snel weer warm te worden. Van het Vijlenerbosch fietsten wij naar de Kruisberg wat met zijn 17% best een uitdaging is om te beklimmen. Gelukkig kan ik op de pedalen blijven staan en kom ik fietsend boven. Ik merk dat ik mij na de lunch een stuk sterker begin te voelen bij elke beklimming die ik doe. De spieren zijn warm en de benen zijn aan het klimmen gewend. Na even uitgerust te hebben fietsen wij van de Kruisberg in de richting van Eyserheide. Op dit gedeelte zitten we deels op het parcours van Boogie’s Extreme, maar in plaats van de Eyserbosweg die zijn beklimmen nemen wij de iets minder steile Eyserheide om ons zo weer klaar te maken voor de steilere beklimmingen die nog zouden volgen. Via de Fromberg bouwen wij de stijgingspercentages weer op om zo de steilste beklimming van de dag te doen namelijk de Dode Man die werd omgedoopt tot de Dode vrouw. Het maximale stijgingspercentage van deze heuvel is 18% en dat is best pittig, gelukkig kom ik fietsend boven en eenmaal boven konden wij gelukkig even rustig op adem komen. Na de dode man komt wat ik de vervelendste beklimming in limburg vind. De cauberg, al jaren heb ik een haat liefde verhouding met deze beklimming en dat komt meestal omdat ik gewoon te snel naar boven wil, waardoor ik er halverwege af moet. Vandaag had ik echter zoiets van als ik die steile beklimmingen aankan dan moet de Cauberg ook lukken. Voordat wij de Cauberg op gaan is er nog een erg mooie afdaling richting Valkenburg, namelijk de afdaling van de Daalhemerweg. Een afdaling die ik goed ken en hier doe ik dan ook nog even mijn best om een snelheidsrecordje voor de dag neer te zetten wat ook lukt. Afdalen blijf ik toch veel mooier vinden als klimmen, de snelheid en goed de bochten inschatten en dan de wind door je haren, heerlijk toch?
Helaas moet je bijna altijd voor je kunt gaan dalen eerst klimmen en als je eenmaal beneden bent moet je soms ook nog weer omhoog. Vandaag was het in de afdalingen echter wel uitkijken want de weg was niet overal droog en gevaar voor slip en valpartijen is dan ook groter, gelukkig zijn er bij ons geen valpartijen geweest. De Cauberg waar wij na de afdaling van de daalhemerweg aan gaan beginnen is ook het finishpunt van Boogie’s Extreme, gelukkig was het niet zo druk als aantal jaren geleden bij de Amstel Gold Race waar je toendertijd in de file terecht kwamen en zo kon ik rustig naar boven fietsen. Gelukkig waren de benen het klimmen gewend, ik begon niet te snel en we hadden al steilere beklimmingen gehad, maar die Cauberg ik blijf het een rotding vinden. Wel ben ik fietsend boven gekomen en vlak voor de finish rijden we het parcours weer af. Boven wachten wij totdat wij weer compleet zijn en ondertussen finisht Guido Weijers na Boogie’s Extreme te hebben gefietst. Vanaf de Cauberg zijn wij rustig terug gefietst naar St. Geertruid waar onze fietstocht na 90km ten einde komt. Niet veel later als ons komt ook de groep van de langere afstand terug en is iedereen moe maar voldaan na een heerlijke fietsdag. In een lokaal kroegje/restaurantje wordt er nog even wat na gedronken voordat wij weer met de auto naar Brabant reden. Ik heb een heerlijke fietsdag gehad met een leuke groep die qua niveau goed bij elkaar pasten en hoop in de toekomst zeker nog weer eens mee te gaan!