No Boundaries Roadtrip Part 7 ~ Mt. Kosciuszko, highest point of Australia!

Na een goede nacht geslapen te hebben staan wij redelijk op tijd op voor een flink ontbijt. Vandaag gaan pap en ik naar het hoogste punt van Australië. Mt. Kosciuszko is met 2228m het hoogste punt van Australië en daar zijn wij nu dichtbij. Het zou nog een flinke wandeling worden, dus mams besloot op voorhand al niet mee te gaan. Na een lekker ontbijt en met een lunchpak in de rugzak rijden wij van de natuurcamping af terug naar Thredbo. In Thredbo nemen wij eerst een stoeltjes lift een eind omhoog. Deze stoeltjeslift is met zijn 33 dollar per persoon nog best duur, maar het scheelt wel wat kilometers lopen. Boven aangekomen ga ik eerst even naar het toilet en daarna geven wij mams nog een kus en gaan paps en ik op weg.

Ik vond het wel spannend want wist niet of ik zo ver kon lopen en of mijn enkel het ging trekken. De enkel had ik echter goed ingetaped en ik had mijn bergschoenen aan voor extra steun. In het begin ging vooral het bergopwaarts lopen nog niet heel makkelijk maar nadat de spieren door het lopen wat opgewarmd waren ging het een stuk beter. Al  kletsend loop ik met paps de route naar de top, een top die in de winter bedekt is met sneeuw, maar daar is nu nog maar heel weinig van over. Wel is het mooi groen en bloeien er allemaal mooie bergbloempjes. Het land is vrij drassig en er ontspringen verschillende riviertjes, in sommigen zwemmen zelfs visjes. Het voordeel is wel dat er een metalen pad over het drassige land is aangelegd zodat je geen natte voeten krijgt en de natuur beschermd wordt.

Ik geniet van de natuur, het mooie weer en het lopen gaat nog steeds goed. Wel trek ik de veters van mijn linkerschoen nog wat extra aan zodat mijn enkel geen speling meer heeft. Wij nemen een paar rustpauzes, maar liggen mooi op schema, ons was verteld dat de beklimming ongeveer 2 uur zou duren. Uiteindelijk komen wij inclusief pauzes binnen de 2 uur boven. Het landschap op deze hoogte vind ik eerlijk gezegd niet veel verschillen van de Europese Alpen waar ik als kind veel met mijn ouders gewandeld heb.

Eenmaal op de top was ik wel erg trots op mijzelf en moet ik toch wel even terug denken aan een jaar geleden.. Een rare tijd was dat waarin ik even helemaal niet meer kon lopen en toen in januari ook nog nauwelijks kon lopen en nu een jaar later haal ik de hoogste top van Australië. De wandeling zelf viel mij heel erg mee, ze zeiden dat het laatste stuk steil zou zijn, maar ook dat had ik al wel steiler gezien en zo was ik dan ook best wel verbaasd toen ineens de top voor mij opdoemde. Bovenop de top moeten er natuurlijk een aantal foto's gemaakt worden. Ik klim op het monument van het hoogste punt en er schiet een enorme kramp in mijn bovenbeen. Gelukkig niet zo erg dat ik niet meer terug zou kunnen maar pijnlijk was het wel..

Na de foto's eten wij even een broodje en drinken wij wat, ondertussen van het uitzicht genietend. Het uitzicht hier is wel even anders dan de Grampians, overal waar je kijkt zie je bergen. Na een pauze beginnen wij aan de terug weg.. naar beneden lopen gaat qua enkel al wat zwaarder en ook mijn benen beginnen de kilometers te voelen.. Ik krijg pijn, maar ja ik moet door want moet toch terug naar stoeltjeslift die mij weer naar de camper zou brengen. Gelukkig lopen wij wel in een lekker tempo door en veel eerder dan wij bij aanvang van de dag dachten komen wij terug bij de stoeltjeslift. Ik bel even mams op om te vragen waar zij uithangt en als blijkt dat ze in dorp is nemen wij de lift naar beneden. Beneden kijk ik nog even in souvenirwinkeltje maar de spullen waar ik interesse in had waren zo duur dat ik maar snel verder ben gegaan.

Mams vinden wij in de supermarkt en nadat alle boodschappen binnen zijn genieten wij van een wel verdiend ijsje, ondertussen babbel ik nog met een Nederlands stel dat wij onderweg op de berg al waren tegen gekomen en waarvan ik wist dat ze Nederlands waren omdat de vrouw een serious request t-shirt aan had. Na het ijsje halen mams en ik nog een fles wijn en stappen wij in de camper.. Lopen gaat ondertussen allesbehalve soepel, ik heb pijn in heupen en liezen en de enkel vind het ook even niet zo leuk meer. Wij rijden nog een eindje richting Canberra, maar net voor Cooma vinden wij een camping waar wij kunnen overnachten. Die avond was ik zo uitgeput dat ik na het eten naar bed ben gegaan en zo al voor half 10 in bed lag en ook bijna meteen in slaap viel.

Ik ben erg trots op mijzelf dat ik dit toch maar even gedaan heb, ook al was het zwaar. Ik hoop dat ik in de toekomst ook nog zo af en toe flink over de grenzen kan gaan om zo'n mooie wandeling te maken =)