TheRedheadDays 2012 ~ By Nature

Rood, één weekend per jaar kleurt Breda rood, vurig rood, blond rood, kastanje rood, ja soms bijna oranje, alle tinten rood haar komen voorbij. Op vrijdagmiddag als ik de laatste boodschappen voor het weekend in de stad haal, zie ik de stad al langzaamaan rood kleuren. De roodharigendag komt eraan en ineens ben ik niet meer één van de weinige mensen in Breda met rood haar. Nee, blond, bruin en zwart raken zwaar in de minderheid. Mijn eerste roodharigendag, nu een jaar of 4 geleden kan ik mij nog goed herinneren. Ik liep die bewuste zondagochtend naar het station om mijn zusje van de trein te halen. Mijn zusje die ik normaal snel herkende aan haar rode haar. Die ochtend stapten er alleen maar mooie roodharige mensen uit de trein en even was ik bang dat ik mijn zusje nooit zou vinden. Nu 4 jaar later is de roodharigendag nog veel groter dan toen en uitgegroeid tot een drie daags festival. De laatste jaren heb ik tijdens het roodharigenweekend ook altijd couchsurfers die blijven slapen. Ondertussen heb ik roodharige surfers gehad uit Nederland, Duitsland, Engeland en de USA. Dit jaar blijven er 2 Duitse jongens en een Engelse jongen slapen. Het is ook het eerste jaar dat ik geen couchsurfactiviteiten organiseer. Ik zit midden in mijn afstuderen en had daar geen tijd en energie voor.

The Redheaddays beginnen voor mij met een vrijwilligers bijeenkomst, omdat ik zelf geen couchsurf activiteiten organiseer leek mij dit wel leuk om toch ook nuttig te zijn. Na de vrijwilligersbijeekomst stroomt de Mezz langzaamaan vol met roodharigen van over de hele wereld. Australië, Nieuw Zeeland, Mauritius, Zuid Afrika en de USA zijn enkele verre landen die voorbij komen. Na de opening wordt de documentaire "Being Ginger" voor het eerst in het openbaar geshowd. Een documentaire over een roodharige jongen die op zoek gaat naar vrouwen die op rood haar vallen. Heel veel herkenning is wat wij krijgen, de onzekerheid over de haarkleur, het gepest worden als kind, maar soms ook op latere leeftijd, maar ook de gewone angsten die alle mensen over wat zal het andere geslacht van je denken en zal hij/zij mij echt leuk vinden. Na een overweldigend applaus beantwoordt Scott de maker van de documentaire nog een aantal vragen. Daarna betreden wat internationale roodharigen het podium om te vertellen waar ze vandaan komen en waarom ze naar Breda zijn gekomen. De avond in de Mezz eindigt met een spetterend optreden van Convoi Exceptional! Ik ga nadat het in de Mezz is afgelopen naar huis om lekker te slapen want er staan nog 2 mooie dagen voor de deur!

Op zaterdag sta ik op tijd op en fiets ik naar het huis van de organisator, Bart Rouwenhorst. Hier krijg ik instructies voor de dag en fiets dan naar de grote markt. Eerst gaan we alle café's rond de grote markt af om daar nog programma boekjes af te leveren. Ondertussen was het erg druk bij de informatie stand en bleven wij daar om te helpen. Je spreekt zo lekker veel roodharigen en de sfeer is heerlijk ontspannen. Er worden soms wat blondjes grappen gemaakt en ook al is de drukste dag nog niet begonnen het is een mooi gezicht om al zoveel roodharigen te zien en te spreken. In de gesprekken merk je vooral herkenning bij elkaar. Ook is er een mooi rood Israelisch meisje, haar ouders zijn naar Breda te komen om haar te laten zien dat ze niet de enige roodharige is, en dat ze vooral heel trots mag zijn op haar mooie bos rode krullen. In het begin is ze vooral heel verlegen en geeft ze aan dat ze het rode haar helemaal niets vind, maar naarmate de dag vordert begint ze meer te stralen en te genieten van de aandacht.. Op zondag heb ik haar niet meer gezien maar op foto's die ik later zag staat een stralend jong meisje! Heerlijk om te zien toch?

Het is ook verkiezingstijd en zo mobiliseren wij alle aanwezige roodharigen om samen op de grote markt te zijn en daar met Mark Rutte op de foto te gaan.. Wij lijken wel popsterren zoveel fotografen staan er om ons heen, ben blij dat dit niet elke dag zo is. Met zijn negenen eten wij die avond bij de boerenstamppot, een gezellig internationale groep en heerlijk goed Nederlands eten. Aukje valt een beetje uit de toon met haar blonde haar, dat gebeurd niet vaak haha ;) Langzaamaan groeien wij roodharigen uit tot één grote familie en die avond maken wij met zijn allen Breda onveilig tijdens de roodharigen kroegentocht. Ik moet iets later aansluiten want heb een flinke allergische reactie met mijn ogen, maar na flink uitspoelen en wat oogdruppels ben ik er ook klaar voor om mij in de roodharigen gekte te storten! Een heerlijke avond uit volgt waarbij wij na een aantal kroegen weer eindigen in de Mezz, hier blijf ik niet lang, ben moe en heb te veel last van mijn ogen.

Op de zondag heb ik echt opstartproblemen, vooral omdat de allergische reactie aan mijn oog voortduurt. Na dit zo goed als opgelost te hebben is het al tijd om naar het park te gaan. De opening op het plein heb ik gemist, maar wil natuurlijk wel bij de wereldrecord poging zijn. Hoe vaak maak je dat nou mee, onderdeel zijn van een wereldrecord en dat met allemaal mede roodharigen. Ik sta gezellig bij de groep die ik de laatste dagen heb leren kennen. De dresscode voor dit jaar is groen en zo zijn de grapjes wel voor de hand liggend, zoals die ene roodharige in dat groene shirt, etc.. Normaal gesproken is het bij de meesten zo dat ze herkend worden door hun rode haar, vandaag is dat niet zo en dat is best grappig ;) 10 minuten moeten wij met zijn allen in het vak staan om het record te laten gelden.. Aan het eind van de dag wordt bekend gemaakt dat er in totaal 1255 roodharigen geteld zijn voor het record en wij het bestaande record met een paar honderd extra roodharigen verbeterd hebben! Toch wel een kicken gevoel om een wereldrecord in handen te hebben!

Na de recordpoging worden er nog een aantal groepsfoto's gemaakt. Als het park rustiger wordt wandel ik samen met Aukje de stad in. Ik doe mee aan enkele fotoshoots en wij gaan naar een lezing over liefde en trouw. Door de hele stad kom ik bekenden van de dagen er voor tegen. Het is het hele weekend al schitterend weer en ik geniet met volle teugen. Aan het einde van de middag laat ik nog een aura foto maken, heel bijzonder, thuis haal ik nog even een warmer vest en dan terug naar het kasteelplein waar er voor de vrijwilligers nog ter afsluiting samen gegeten wordt. Onder de roodharigen die hier nog aanwezig zijn wordt er nog even na gepraat. Vooral bijzonder voor ons allemaal is de saamhorigheid en de kracht die er van ons allen uitstraalt. Eenmaal thuis zit ik vol positieve energie na een fantastisch weekend.. het is stil en de dagen erna vind ik Breda heel erg kaal zonder al die roodharigen en de warmte en positiviteit die wij samen uitstraalden! Ik kan niet wachten tot het weekend weer aanbreekt wanneer de eerste zondag in september valt!