CS Weekend One Mile Beach, Port Stephens

Nadat ik op donderdagavond de duiktheorie had gedaan en bleek dat ik op een andere datum mijn praktijk moest gaan doen besloot ik mee te gaan met een Couchsurf Weekend. Voor Sydney werd het hele weekend slecht weer voorspeld en het leek mij gezelliger om dan maar met een groep van dit slechte weer te gaan genieten. Er werden twee weekenden georganiseerd dus smste even met Irene en besloot met de grootste groep mee te gaan. Op vrijdagmorgen werd het echter duidelijk dat de groepen zich samen gevoegd hadden tot 1 grote groep en dat de bestemming One Mile Beach werd bij Port Stephens. Op vrijdagmiddag regelde ik een auto voor mij en Irene en tussen 6 en 7 verlieten wij Sydney voor een heerlijk weekendje weg!

De reis er naar toe verliep voorspoedig en de route was op sommige stukken erg mooi. Wij waren de eersten die bij het huis aankwamen en gelukkig lag de sleutel al klaar..De deur ging open, het licht aan en de inrichting is op zijn zachtst gezegd bijzonder.. echt jaren 70 behang en het behang van de badkamer was helemaal raar haha ;) Maar goed het appartement was echt mooi en het uitzicht echt schitterend! Na alles in huis bekeken te hebben en de auto uitgepakt te hebben komt de volgende auto al snel aan.. Een auto vol Australiërs en volgens mij ook de enige Australiërs die bij het weekend waren. We zitten gezellig samen te kletsen en het wordt later en later.. Een laatste auto met nog 3 personen komen aan en zo zijn wij met 10 personen. Tot laat in de nacht is het gezellig en tegen een uur of half 4 zoek ik mijn bed op. Ik kruip lekker in mijn slaapzak en val in een diepe slaap.. De dromen in mijn slaap lijken heel echt want heb achteraf wss gedroomd dat het flink regende en dat ik daarom maar weer even verder sliep.

Uiteindelijk wordt ik om half 12 wakker en blijken er die ochtend heel vroeg nog 4 mensen te zijn aangekomen. Zij hadden nogal een lawaai en de rest was verbaasd dat ik er niets van gemerkt heb en er dwars doorheen ben geslapen. Een deel van de groep is al aan het zwemmen en ik besluit lekker te gaan ontbijten. Op het moment dat ik besluit om mee te gaan met de volgende groep om te gaan zwemmen is er sprake van dat we naar de zandduinen gaan. Ik besluit nog wat rond te hangen en even naar het water te lopen maar als we aan komen is iedereen net onderweg terug naar het huis. Eenmaal terug verdelen wij ons over auto's en rijden we naar Nelson's Bay waar wij inkopen doen zodat we daarna door kunnen rijden naar een uitkijkpunt om te gaan lunchen. Het is nog even een stevige klim naar de top maar het uitzicht is schitterend. Ik heb een heerlijke lunch met wat salade en andere lekkere dingetjes. We hebben heerlijk van het uitzicht genoten en lekker zitten kletsen.

Na de lunch rijden we terug naar het huis om ons klaar te maken om te gaan zwemmen. Ik ben erg moe en ga heel even plat. Eenmaal een beetje opgeknapt voeg ik mij weer bij de groep, maar besef dan dat ik Irene nergens kan vinden. Als we met de auto's weer vertrekken weet ik zeker dat ze er niet bij is en sms haar waar ze uithangt. Het blijkt dat we haar vergeten zijn bij de lunch stop. Vahid zet de mensen in de auto bij het strand af en wij laten weten dat we straks komen omdat we eerst Irene gaan ophalen. Gelukkig vinden wij Irene al snel en rijden dan weer terug naar het strand. Tijdens het lopen naar de zee zie ik dat de golven vrij hoog zijn. De hele groep is bij elkaar, maar al snel hebben wij door dat het helemaal mis is. Één van de meiden zit in shock op het strand en de rest is ook in shock. Één van de jongens wordt ondersteund en stort eenmaal op het strand ter aarde. Ik was even bang dat hij bewusteloos was, maar gelukkig was het alleen maar flinke uitputting.

Wij proberen er achter te komen wat er gebeurd is maar eerste wat we horen is dat ze niet weten of iedereen eruit is gekomen, gelukkig blijkt dit wel zo! De stroming bleek heel sterk te zijn geweest en zo'n beetje de hele groep is in zware problemen gekomen en een aantal dachten dat ze er niet meer levend uit zouden komen. Ik ben flink geschrokken van dit alles en besef mij dat ik ontzettend geluk heb gehad. Ik had de hele dag al last van tintelingen in linkerarm door een zenuwblokkade in mijn nek en heb het gevoel dat ik er niet levend uit gekomen zou zijn.. Nadat iedereen een beetje is bijgekomen ondersteunen we de mensen die het nodig hebben terug naar de auto's om te gaan. Ondertussen waren diegenen die het huis gehuurd hadden ook bij de parkeerplaats aangekomen en die wilden eerst nog even de groep toespreken. Er was geklaagd door de buren en er konden maar max 8 mensen blijven slapen. We moesten vanaf toen stil zijn bij het huis. Eenmaal weer terug is er een plan opgesteld, de jongen die er het slechtste aan toe was is gaan slapen en een aantal anderen zijn een hostel gaan regelen. Toen dat geregeld was is het grootste deel van de groep verhuisd. Aangezien wij als eersten waren aangekomen konden wij blijven.

Inmiddels was het al vrij laat en begonnen wij maar snel met de voorbereidingen voor het eten. Wij zouden gaan eten bij de picknickplaats aan een strandje op loopafstand van het huis. Na de salades, broodjes en het vlees klaar te hebben gemaakt zijn wij met zijn allen gaan picknicken. Het was een gezellig diner! Een deel van de groep ging na het diner naar een full moon party, maar daar had ik geen zin in. Ik ben nadat alles naar het huis was gebracht tijdens het schrijven aan tafel in slaap gevallen. Ik werd wakker gemaakt en besloot toen naar mijn bed te verhuizen. Heel snel lag ik te slapen en heb zo de maansverduistering gemist. Erg vond ik dit echter niet want was erg moe en de pijn in mijn nek werd erger evenals de tintelingen in linkerarm.

Zondag werd ik na een lange nacht slapen wakker en was het buiten echt schitterend weer. Wij ruimen het huis op, ik ga even lekker douchen en dan pakken we onze tas. Op het moment dat we naar het hostel wilden rijden kwamen er een aantal auto's aanrijden zodat de groep weer compleet was. Gezamenlijk rijden we nog naar Nelson's Bay. De rest gaat daar ontbijten maar Vahid, Irene en ik besluiten al terug te rijden naar Sydney. Onderweg naar Sydney komen wij in gigantisch noodweer terecht, de vluchtstrook staat vol met auto's die niet verder durfden te rijden en wij staan bijna stil. Gelukkig reed alles om ons heen ook heel langzaam en zo komen wij langzaam maar zeker dichterbij Sydney. In Hornsby worden we op de trein gezet en Irene gaat nog even met mij mee naar huis. Wij maken nog wat foto's voor een casting bureau en internetten een beetje. Het weekend sluiten we af met een heerlijke pizza in Summer Hill. Ondanks de heftige dingen die wij meegemaakt hebben was het een leuk weekend en het doet mij maar weer beseffen hoe kwetsbaar het leven is en hoeveel je moet genieten van al het moois want voor je het weet is het voorbij..